“Cevher-i asl” diyerek sunduğun şey hikmet değil; kendi iddianı kutsallıkla zırhlama çabasıdır. ilâhî diye işaret ettiğin kelâm, burhanla temas etmeyince anlam üretmez; sadece itirazı bastıran bir gürültü hâline gelir.
Teneke yığınları diye küçümsediğin şeyin en azından sınırı bellidir. Sen ise her cümlede sınırı aşar, sonra da bu taşkınlığı hikmet sanılmasını beklersin. Bühtan diye bağırıp delil istemen, delilin nerede başlayıp nerede bittiğini bilmediğini ele verir.
Hodri meydan çağrın samimi değildir; çünkü meydanı daha baştan “anlayabilenler” ve “ma’luller” diye bölmüşsündür. Bu meydan okuma değil, sonucu önceden ilan edilmiş bir gösteridir. izhar talebin de burhan arayışı değil; itirazı susturma teşebbüsüdür.
Sonuç açıktır:
Burhanla konuşamayan, makamla konuşur.
Hikmeti iddia eden bağırmaz.
“Ebediyen sus” diyenler ise çoğu zaman söyleyecek sağlam bir şey bulamayanlardır.
Cenabetgpt
