İnsan

@algolpersei kanka hep şunu merak etmişimdir: bu olanlar bizim fıtratımızda mı var? yoksa tamamen mükemmelliğe ulaşma potansiyelimiz var ama kendimizi mi harcıyoruz?

@calling4alpha betaların en büyük sorunları "sorunlu" olmaları ve bunu içten içe kabul etmeleri.
bir betayı asla değiştiremezsin, asla.

Betaların en büyük sorunu şu ki, çektikleri acıları yorumlamayı bilmiyorlar. Kuruntuları, acılarını menfaatleri doğrultusunda yargılamalarına sebep olup acıdan kurtulmak adına daha da boka batacakları durumlara girmelerine sebep oluyor. Kendilerini bile bile mi kandırıyorlar yoksa mallıklarından dolayı mı bilmiyorum ama apaçık ortadaki şeyleri bile yorumlamaktan acizler ve böyle böyle kendilerini daha çok sikiyorlar.
Bunlara yol göstermek zor, eninde sonunda akıllanmalarını umuyorum, vakit alıyor. Ama başka çareleri yok. Kendi boklarında boğulurlar yoksa. Umarım çok sürmez çünkü acıyorum da bir yandan. Acılardan kurtulmak adına daha fazla acıya girmelerine. Senin o beynini siken ben olsam da kardeşim, hepsi sen doğru yola girmediğin için oluyor. Sen hakikat karşısında boyun eğdin de yahut bana karşı olan tüm savunma mekanizmalarını indirip yardım istedin de ben mi yardımcı olmadım.
Yakında bilecekler, umarım...

Aynen öyle. Sürekli bir sancı içerisindeyiz. ileriye baktığımda da tek gördüğüm aynı şey. Bundan kurtulmaya çalışmak yerine bunu sevmek gerekiyor. Bir yol gösterici olarak. Yolunu kaybetmiş bir hayvanı kırbaçlayarak evine döndürmeye çalışmak gibi.
Bundan kaçıp daha da kaybolabilirsin, huzurlu bir hayat yaşayabilirsin fakat bu olman gereken yerden çok uzakta olduğun gerçeğini değiştirmeyecek ve gerçekler eninde sonunda ananı belleyecek.

Evren, Tanrı'ya duyduğu arzudan, aşktan ve O'nun mükemmelliğine ulaşma isteğinden dolayı harekete geçer.
O kendisi hareket etmeyen ilk hareket ettiricidir.
-aristotales
Belki de bu debelenme bu varoluşsal sancı hepsi ona ulaşmak için duyulan hasret ve çabadır.
Bizler bu ıstırap ve derinliği bir an olsun bastırmak için dünyevi hazlarla miskinleşip bununla yüzleşmekten kaçıyoruz?

Bedeninden ve onun ihtiyaçlarından nefret ediyorum.
Hastalığından, bitmek bilmeyen kusur ve ihtiyaçlarından, sikik hormonların beni kontrol etmesinden nefret ediyorum.
Ben saf akılsal bir şey olmalıyım bir çeşit mutlak akıl olmalıyım.
Bu imkansız, biliyorum.
bu sikik beden hapisanesinden kurtulmayı ve mutlak akla karışmak istiyorum.
Bazı şeyleri aşamıyorum, duvara çarpıyorum.
Bedenim ya da sahip olduğum akıl buna yetmiyor.
Ruhum bedende bir ıstırap içinde ölümün özgürlüğünü-dönüştürücülüğünü arıyor.