eline sağlık tylolhot,
kendimden örnek vererek yazını destekleyim.
27. yaşımdayım, geçen 26 sene tıpkı bahsettiğin gibi kolay dopamin yoluyla hayatımı sikerek geçti.
birkaç ay önce bu işin artık böyle gidemeyeceğini tamamen farketmemle ve yaklaşık benden 15 yaş büyük bir hanımefendinin yol göstermesiyle bazı şeylere dur deme kararı aldım.
gerçekten de bu gibi durumlarda tek seferde kesmek gerekiyor, aksi türlü mümkün değil.
bunu defalarca kez deneyimlemenin sonucunda nihayet başarılı olmuş ve kendime söz geçirmeyi başarmış durumdayım.
özellikle ilk 1 ay inanılmaz sıkıntılı geçiyor,
normalde sinirlenmeyeceğin şeylere sinirlenmek, huzursuzluk, sabırsızlık vsvs.
ancak bununla beraber aslında bu alışkanlıklardan ötürü göte kaçan özgüven de yavaş yavaş yerini bulmaya başlıyor.
çünkü bu kolay dopaminlere bağımlılık düzeyinde her ulaşıldığında (en azından başlığı okumuş arkadaşlar için) bilinçaltında özgüvene eksi çentik atılıyor.
giderek daha pısırık, korkak, kendi güveni sikilen birine evrilmene sebep oluyor ki bununla beraber travmalar da birleşirse iyice boktan bir yaşam formuna dönüşmek işten bile değil.
benim için en zorlayıcı kısım dönüşümü gerçekten başlatabilme kısmıydı zira bulunduğu durumdan, bulunduğu durum içerisinde ki kendinden nefret etmediği sürece yeni bir dönüşüm başlatacak kadar güçlü olamıyor.
gerçekten o beta halinin içine gömülmek üzereydim ve işin bence en korkunç tarafı bunu da kabullenmek üzere olduğunu bilmek, yani insana daha kolay olan daha tatlı gelebiliyor ve bile bile salabilecek noktaya kadar da gelebiliyor.
işte tam durumlar bu şekildeyken, benim için umut bitmek üzereyken başlatabildim ancak dönüşümümü.
bu noktadan bakınca ise yaşadığım şeylere yönelik bir kin, sinir veya geç kalmışlık hissetmiyorum. aksine şu anda bu noktada bu zihin yapısında olmam için demek ki bunları yaşamam gerekiyormuş.
üstelik bu dıştan kaynaklı bir kabullenme, özgüven durumu olmadığı için dışardan gelen şeylerle sarsılması da mümkün değil.
yani günün sonunda kendine emredip kendine itaat edebilecek durumda olmalı insan, ancak bu şekilde kendisinin efendisi olabiliyor.
ve kendine itaat edip boyun eğdikçe aynı zamanda paradoksal olarak güçlü, sarsılmaz ve hayattan zevk alabildiği bir noktaya geliyor.
şu an mutluyum ve huzurluyum, hayatı bir oyun olarak görüp yapabileceğim şeyler üzerine kendi potansiyelimin sınırlarını zorlayarak çalışıyorum ve yıllar yıllar sonra,
yaşadığımı hissediyorum
tümünü göster
