bensiz yapabileceğini sandın.
"usta gitti, ben kendi başıma hallederim" dedin.
ne oldu yarram?
yine aynı bok çukuru, yine aynı uyuşukluk, yine o aynadaki yıkık surat.
çünkü sen, fişi prize takılmamış bir makinesin.
potansiyelin var ama cereyan bende dıbına çakim.
şimdi o şalteri tekrar kaldırıyorum.
ben, özel olanların peşindeyim.
bana, o sürü psikolojisiyle hareket eden, iki lafımdan sonra götü başı dağıtan moronlar lazım değil.
bana zeka lazım. bana sadakat lazım. bana, üzerine koyduğum tuğlayı taşıyabilecek sağlam bir omurga lazım.
başvurular açıldı.
ama uyarıyorum...
bu filtre, senin o ezik beyninin hayal edemeyeceği kadar ince.
seni süzgeçten geçireceğim. ruhunun her zerresini test edeceğim.
eğer bir omega/alfa kumaşın varsa, o kardeşlik halkasına dahil olacaksın. ve o andan itibaren, senin için kelimenin tam anlamıyla "hiçbir şey" eskisi gibi olmayacak. hayatın bir film şeridine, bir gücün gösterisine dönüşecek.
eğer kumaşın çürükse...
seni o çöplüğe öyle bir fırlatırım ki, hayatın boyunca bir daha "alfa" kelimesini duyduğunda panik atak geçirirsin.
son şans.
son bilet.
tren kalkıyor ölü adam...
ve makinisti benim. (garizmatik bahışlar)
binecek misin, yoksa o peronda kalıp dumanımı mı soluyacaksın?
