Çocukluk aşkım…tek aşkım…imkansız aşkım…
Ben kısa sürede çok değişmişim lan.
Önceden ‘lan otostop çekiyorum sanmasınlar’ kafasından kendim zevkine otostop çekiyorum.
Egoyu bulduğum her fırsatta bırakmaya çalışacağım şu padişahın kılık değiştirip pazar yerinde hamallık yapması gibi.
Gönül koyduğum tüm yazıları okusam fena olmaz aslında.
Eskiden imkansız gördüğüm ve halen öyle gördüğüm kişiyi kasmadan etkileyebildiğimi görmek…ben daha fazla etkilenmişimdir amk.
Surda delik açabilir miyim? Bilmiyorum.
Bunu amaç haline getirmek istemiyorum çünkü başarılı olmayacaktır,iz bırakabildiğimi görmek çok güzel bunca ömrün ardından…
En azından çaresiz liselinin yerine ‘elimden geleni yapıyorum kaderin cilvesidir ki benim olmayacak’ diyebilirim.
