oğlum kavga meraklısı olan insanların alayı öyledir; karşılık vermeni beklerler, verdikten sonra ağlarlar.
kavga dediğin şey fiziksel olarak gözükse de iş yine mental kısımda biter.
yer izmir, yıl 2020, kavşaktan geçerken jandarma arabası bizi sollamaya çalıştı ama jandarma arabası olduğu belli olmuyordu ve abim camdan dışarı sarkıp bağırdı "napıyorsun amk" minvalinde
durdurlar arabalarını, biz de durduk ve sivil bir adam indi ki meğerse jandarmaymış. şöfor koltuğuna doğru geldi, abimi indirmeye çalıştı ve bu esnada telefon ile çekiyordum ki bana bağırdı kapat o kameranı diye.
abimi kamyonetimizin önüne yasladığını görünce fıttırdım. üzerine yürüdüm bağıra çağıra; bunu yapması için hiçbir sebep yoktu.
bu sefer benim üzerime yürüdü ve boğazımdan tutmaya çalıştı ki uyardım "bak jandarmasın diye bir şey demiyorum, hiçbir şekilde kimseye vuramazsın ve bas git" dedim. üzerime yürümeye devam etti ki abim sakinleştirmeye çalıştı beni.
bu esnada düşük rütbelilerde geldi bu adamın arkasından, bunu ayırmaya çalışıyorlar falan.
orada eğer boğazından tutup havaya kaldırsaydım hiçbir seçeneği yoktu fakat benim başım yanacaktı, geri adım da atmadım. kendimi kontrol etmekte zorlandım.
çünkü etrafındaki erbaşlara güveniyordu...
"Aga karşılık vermekte sıkıntı yok kalabalıklar xd"
dostum istedikleri kadar kalabalık olsunlar, %95'i çürük oluyor zaten.
Allah ne verdiyse dalıyorlar zaten amk, dövüşmeyi bilmiyorlar; ya tekme ya da yumruk, başka bir şey değil.
Not: bende sempatik sinir sistemi dediğim olay var ve cüsseliyim de, bu nedenle şanslıyım ki kavgada zarar görmüyorum ta ki boyun kilidine alıp nefesimi kestiklerine kadar...
