dark is rising
birinci nesil normal5entry
0başlık
-
bumble da hiç eşleşme alamıyorum
çünkü kadınlar sana şans vermiyor olabilir.
evet.
bazen olay bu kadar basit.
ama insanların hoşuna gitmiyor bu cevap.
hemen algoritma konuşuluyor.
uygulama konuşuluyor.
gölge ban konuşuluyor.
merkür retrosu falan eksik sadece amk.
profiline baktığında göreceğin adamı aynada her gün görüyorsun zaten.
adamın doğru düzgün fotoğrafı yok.
biyografisi boş.
hobileri yok.
hayatı ilginç değil.
sonra da neden eşleşme gelmediğini anlamaya çalışıyor.
lan sen olsan kendinle eşleşir miydin önce onu cevapla.
bir de işin komik tarafı şu.
erkeklerin çoğu kadınların kendilerini değerlendirdiği kriterleri tamamen yanlış biliyor.
boyu yeterli olsun sanıyor.
arabası olsun sanıyor.
kaslı olsun sanıyor.
halbuki çoğu zaman adamın verdiği enerji daha önemli.
ama enerji dediğim de instagram tayfanın anlattığı mistik saçmalıklar değil.
özgüven.
rahatlık.
kendinden memnun olma hali.
insanlar bunu hissediyor.
fotoğraftan bile hissediyor.
o yüzden uygulamayı suçlamadan önce kendine bak.
çünkü bazen problem bumble değildir.
bazen problem profil de değildir.
bazen problem yıllardır geliştirmeyi ertelediğin adamdır. -
insanların en büyük hatası
uzun zamandır gözlemliyorum.
insanların çoğu başarısız olduğu için mutsuz değil.
başarısızlıktan korktuğu için mutsuz.
aradaki farkı anlayın.
bir adam düşün...
hayalindeki işi kuramıyor.
hayalindeki kadınla tanışamıyor.
hayalindeki şehre taşınamıyor.
sonra oturup kaderden, şanstan, çevresinden bahsediyor.
oysa asıl sebep bunların hiçbiri değil.
asıl sebep şu :
adam daha başlamadan kaybetmiş.
çünkü zihninde sonucu yaşamış bile.
reddedileceğini düşünmüş.
başaramayacağını düşünmüş.
rezil olacağını düşünmüş.
ve sonunda hiç denememeyi seçmiş.
işin komik tarafı ne biliyor musunuz ?
insanların büyük kısmı geleceği tahmin ettiğini sanıyor.
halbuki yaptıkları tek şey korkularını geleceğe yansıtmak.
''olmaz'' diyor.
neden ?
çünkü korkuyor.
''yapamam'' diyor.
neden ?
çünkü korkuyor.
''benlik değil'' diyor.
neden ?
çünkü korkuyor.
insan zihni ilginçtir.
başarısızlığı değil, belirsizliği sevmez.
o yüzden tanıdığı acıya, tanımadığı başarıdan daha sıkı sarılır.
işte bu yüzden yıllarca aynı hayatı yaşayıp değişmek isteyen milyonlarca insan vardır.
ama değişen çok azdır.
çünkü değişim cesaret ister.
ve cesaret sandığınız gibi korkusuzluk değildir.
korkmana rağmen yürümektir.
bir gün ölüp gideceksiniz.
ben de öleceğim.
buradaki herkes ölecek.
100 yıl sonra hiçbirimizin adı anılmayacak belki.
o halde neden korkuyorsunuz ?
başarısız olmaktan mı ?
zaten sonunda hepimiz kaybedeceğiz.
öyleyse bari kendi savaşınızı vererek kaybedin.
başkasının yazdığı hayatı yaşayarak değil.
çünkü insanın sonunda pişman olduğu şey yaptıkları değildir.
yapmaya cesaret edemedikleridir... -
bazı şeyler değişmiyor
garip...
yıllar geçiyor, insanlar değişiyor, mekanlar değişiyor, hayat değişiyor da bazı şeyler yerinde sayıyor.
geçenlerde eski başlıklara göz gezdiriyordum.
insan aynı şeyleri görünce ister istemez gülümsüyor.
aynı tartışmalar.
aynı ezberler.
aynı bahaneler...
sadece nickler değişmiş.
eskiden de böyleydi gerçi.
birisi bir şey söylerdi.
önce taşak geçilirdi.
sonra karşı çıkılırdı.
en sonunda da yıllar sonra haklı olduğu kabul edilirdi.
insan doğası pek değişmiyor.
özellikle de kendisinden daha ileride gördüğü şeylere karşı verdiği ilk tepki...
reddetmek oluyor.
neyse.
eski zamanlarda burada ilginç adamlar vardı.
kendine has tipler...
bir şey anlatmaya çalışırlardı.
çoğu zaman yanlış anlaşılır, çoğu zaman da anlatmak istediklerinden bambaşka yerlere çekilirlerdi.
sonra bir gün giderlerdi.
arkalarında ise hikayeler kalırdı.
kimisi öldü derdi.
kimisi yalanmış derdi.
kimisi de dönüp dönüp aynı adamı konuşmaya devam ederdi.
en komiği de buydu zaten.
insanların sevmediğini söylediği şeyleri yıllarca unutamaması...
garip bir çelişki.
belki de insan en çok etkilendiği şeyi inkar etmeye çalışıyordur.
kim bilir...
uzun zamandır ortalıkta yoktum.
daha doğrusu burada yoktum.
ve fark ettim ki bazı şeyler değişmemiş.
hala sürü psikolojisi var.
hala insanların çoğu başkasının düşüncesini ödünç alıp kendi fikriymiş gibi taşıyor.
hala güçlü görünenin peşinden gidip, güçlü düşüneni görmezden geliyorlar.
o yüzden çok şey yazmaya gerek yok.
anlayan zaten birkaç satırdan ne demek istediğimi anlamıştır.
anlamayan için ise birkaç yüz sayfa da yetmez.
şimdilik bu kadar.
eski dostlara selam olsun.
eğer hala buralardalarsa tabii... -
insanların en büyük hatası
uzun zamandır gözlemliyorum.
insanların çoğu başarısız olduğu için mutsuz değil.
başarısızlıktan korktuğu için mutsuz.
aradaki farkı anlayın.
bir adam düşün...
hayalindeki işi kuramıyor.
hayalindeki kadınla tanışamıyor.
hayalindeki şehre taşınamıyor.
sonra oturup kaderden, şanstan, çevresinden bahsediyor.
oysa asıl sebep bunların hiçbiri değil.
asıl sebep şu :
adam daha başlamadan kaybetmiş.
çünkü zihninde sonucu yaşamış bile.
reddedileceğini düşünmüş.
başaramayacağını düşünmüş.
rezil olacağını düşünmüş.
ve sonunda hiç denememeyi seçmiş.
işin komik tarafı ne biliyor musunuz ?
insanların büyük kısmı geleceği tahmin ettiğini sanıyor.
halbuki yaptıkları tek şey korkularını geleceğe yansıtmak.
''olmaz'' diyor.
neden ?
çünkü korkuyor.
''yapamam'' diyor.
neden ?
çünkü korkuyor.
''benlik değil'' diyor.
neden ?
çünkü korkuyor.
insan zihni ilginçtir.
başarısızlığı değil, belirsizliği sevmez.
o yüzden tanıdığı acıya, tanımadığı başarıdan daha sıkı sarılır.
işte bu yüzden yıllarca aynı hayatı yaşayıp değişmek isteyen milyonlarca insan vardır.
ama değişen çok azdır.
çünkü değişim cesaret ister.
ve cesaret sandığınız gibi korkusuzluk değildir.
korkmana rağmen yürümektir.
bir gün ölüp gideceksiniz.
ben de öleceğim.
buradaki herkes ölecek.
100 yıl sonra hiçbirimizin adı anılmayacak belki.
o halde neden korkuyorsunuz ?
başarısız olmaktan mı ?
zaten sonunda hepimiz kaybedeceğiz.
öyleyse bari kendi savaşınızı vererek kaybedin.
başkasının yazdığı hayatı yaşayarak değil.
çünkü insanın sonunda pişman olduğu şey yaptıkları değildir.
yapmaya cesaret edemedikleridir... -
bazı şeyler değişmiyor
garip...
yıllar geçiyor, insanlar değişiyor, mekanlar değişiyor, hayat değişiyor da bazı şeyler yerinde sayıyor.
geçenlerde eski başlıklara göz gezdiriyordum.
insan aynı şeyleri görünce ister istemez gülümsüyor.
aynı tartışmalar.
aynı ezberler.
aynı bahaneler...
sadece nickler değişmiş.
eskiden de böyleydi gerçi.
birisi bir şey söylerdi.
önce taşak geçilirdi.
sonra karşı çıkılırdı.
en sonunda da yıllar sonra haklı olduğu kabul edilirdi.
insan doğası pek değişmiyor.
özellikle de kendisinden daha ileride gördüğü şeylere karşı verdiği ilk tepki...
reddetmek oluyor.
neyse.
eski zamanlarda burada ilginç adamlar vardı.
kendine has tipler...
bir şey anlatmaya çalışırlardı.
çoğu zaman yanlış anlaşılır, çoğu zaman da anlatmak istediklerinden bambaşka yerlere çekilirlerdi.
sonra bir gün giderlerdi.
arkalarında ise hikayeler kalırdı.
kimisi öldü derdi.
kimisi yalanmış derdi.
kimisi de dönüp dönüp aynı adamı konuşmaya devam ederdi.
en komiği de buydu zaten.
insanların sevmediğini söylediği şeyleri yıllarca unutamaması...
garip bir çelişki.
belki de insan en çok etkilendiği şeyi inkar etmeye çalışıyordur.
kim bilir...
uzun zamandır ortalıkta yoktum.
daha doğrusu burada yoktum.
ve fark ettim ki bazı şeyler değişmemiş.
hala sürü psikolojisi var.
hala insanların çoğu başkasının düşüncesini ödünç alıp kendi fikriymiş gibi taşıyor.
hala güçlü görünenin peşinden gidip, güçlü düşüneni görmezden geliyorlar.
o yüzden çok şey yazmaya gerek yok.
anlayan zaten birkaç satırdan ne demek istediğimi anlamıştır.
anlamayan için ise birkaç yüz sayfa da yetmez.
şimdilik bu kadar.
eski dostlara selam olsun.
eğer hala buralardalarsa tabii...